Met SMT kan een enkele fysieke rekenkern twee rekentaken tegelijk aanpakken door zich voor het besturingssysteem voor te doen als twee virtuele kernen. Dat klinkt misschien als een vanzelfsprekende manier om meer werk te verzetten, maar bij honderden kernen kiezen sommige fabrikanten er juist voor om SMT weg te laten om chipruimte te besparen of overbodige hitte te voorkomen. Uit uitgebreide Linux-benchmarks met de 256-core EPYC 9996 en de sneller geklokte 96-core EPYC 9686F blijkt echter dat AMD’s implementatie op Zen 6 vrijwel overal zorgt voor duidelijke prestatiewinst, zonder dat het verbruik uit de pas loopt.
In de praktijk betekent dit dat systeembeheerders en datacenters de functie gerust ingeschakeld kunnen laten staan om het maximale uit hun hardware te halen. Voor zware werklasten onder Linux, zoals softwareontwikkeling, wetenschappelijke simulaties en intensieve clouddiensten, levert SMT een merkbare tijd- en efficiëntiewinst op per watt. Het uitschakelen van de virtuele kernen levert nauwelijks besparingen op en kost vooral rekenkracht.
De uitkomsten tonen aan dat multithreading allerminst achterhaald is, zelfs nu serverprocessors honderden fysieke kernen tellen. AMD bewijst met deze generatie dat een slimme verdeling van rekencapaciteit binnen de kern nog steeds een effectieve methode is om datacenterhardware optimaal te benutten.