Kernelontwikkelaars werken aan een nieuwe methode om de echtheid van kernelmodules te controleren op basis van cryptografische hashes in plaats van traditionele digitale handtekeningen. Dat klinkt misschien technisch, maar het lost een hardnekkig probleem op voor distributies die streven naar zogeheten reproduceerbare builds. Daarbij moet iedereen kunnen controleren of een kant-en-klaar pakketje exact overeenkomt met de openbare broncode.
Tot nu toe worden kernelmodules, zoals stuurprogramma’s voor hardware, vaak voorzien van een eigen digitale handtekening om te voorkomen dat kwaadwillenden gemanipuleerde code in het systeem laden. Het nadeel van die aanpak is dat er tijdens het compileren unieke sleutels en tijdstempels aan de bestanden worden toegevoegd. Daardoor verschilt het uiteindelijke binaire bestand bij elke bouwronde een klein beetje, zelfs wanneer de broncode identiek is. Het nieuwe voorstel laat de kernel de geldigheid van modules controleren via vaste hashes in combinatie met bestaande integriteitsmechanismen, zoals fs-verity of IMA, waardoor aparte handtekeningen op bestandsniveau overbodig worden.
In de praktijk betekent dit dat Linux-distributies straks veel eenvoudiger kunnen aantonen dat hun software veilig en onaangetast is. Onafhankelijke partijen kunnen het besturingssysteem dan zelf compileren en controleren of de resulterende bestanden tot op de byte nauwkeurig hetzelfde zijn als wat de ontwikkelaars verspreiden. Vooral voor distributies die veel waarde hechten aan beveiliging en onveranderlijke systemen levert dit een schonere opzet op, zonder dat er ingewikkelde sleutelbeheersystemen op de bouwservers nodig zijn.
Het voorstel bevindt zich momenteel nog in de overlegfase binnen de kernelgemeenschap. Als de nieuwe methode breed wordt geaccepteerd, markeert dat een mooie stap voorwaarts waarin strikte systeembeveiliging en open verifieerbaarheid elkaar niet langer in de weg hoeven te zitten.