Voordat een nieuw programma officieel aan Debian wordt toegevoegd, moet het eerst door een strenge controle. Vrijwilligers kijken dan zorgvuldig naar zaken als opensourcelicenties, veiligheid en verpakkingsregels. Omdat dit handmatige werk tijdrovend is en er maar weinig mensen bevoegd zijn om deze taak uit te voeren, kunnen nieuwe programma’s soms maandenlang in de zogeheten NEW-wachtrij blijven hangen. Het idee achter het experiment was dan ook eenvoudig: een taalmodel inzetten om de eerste controle te doen en geautomatiseerde feedback te sturen, zodat het proces sneller verloopt.
In de praktijk leidde de proef echter al snel tot irritatie bij softwaremakers. De gebruikte modellen bleken geregeld feitelijke fouten te maken en softwarepakketten af te keuren op basis van niet-bestaande problemen. Ontwikkelaars vonden het frustrerend dat zij veel tijd staken in het netjes aanleveren van programma’s, om vervolgens afgescheept te worden met oppervlakkige of misleidende antwoorden van een computer. Daarnaast spelen er binnen het project grote principiële bezwaren mee, zoals het gebruik van gesloten AI-technologie binnen een gemeenschap die juist draait om vrije en open software.
Voor gebruikers en pakketbeheerders betekent deze ophef dat de wachtrij voorlopig op de traditionele manier verwerkt blijft worden. Hoewel Debian blijft zoeken naar manieren om de administratieve druk te verlichten, heeft deze discussie duidelijk gemaakt dat menselijke controle voorlopig onmisbaar blijft om de vertrouwde stabiliteit en betrouwbaarheid van de distributie te waarborgen.