Waar hobbyprojecten en experimentele systemen vrijwel altijd opensource worden uitgebracht zodat iedereen de code kan inzien en verbeteren, blijft de broncode van dit nieuwe systeem strikt geheim. De ontwikkelaar schermt met veiligheid als voornaamste reden om de code niet openbaar te maken. Dat principe leunt sterk op het klassieke idee van beveiliging door geheimhouding, waarbij ervan uitgegaan wordt dat kwaadwillenden geen misbruik kunnen maken van lekken die ze niet kunnen zien.
In de praktijk stuit die redenatie op flink wat scepsis onder techliefhebbers en programmeurs. Zeker bij software die grotendeels door AI-modellen in elkaar is gezet, liggen subtiele programmeerfouten en kwetsbaarheden voor de hand. Doordat buitenstaanders de code niet kunnen controleren, valt nauwelijks te verifiëren of het systeem daadwerkelijk veilig in elkaar zit. Voor nieuwsgierige gebruikers betekent dit vooral dat het besturingssysteem voorlopig een ongrijpbaar experiment blijft met een hoog ‘eerst zien, dan geloven’-gehalte.
Het initiatief laat zien hoe laagdrempelig het dankzij AI is geworden om een eigen besturingssysteem in elkaar te sleutelen. Tegelijkertijd bewijst de reactie op het project dat het vertrouwen in software uiteindelijk staat of valt met transparantie, iets wat juist bij door AI gegenereerde code harder nodig is dan ooit.